Alem-i İslam’ın son kalesi Osmanlı yıkılmış, kolu kanadı kırılmış ve düşman Polatlı’ya kadar gelmişti. İslam dünyasının ağabeyi, koruyucusu, kollayıcısı olmuş bu milletin son hamlesi merakla bekleniyordu. Yokluk, sefalet diz boyu.

Silah ve mühimmattan yoksun yeniden toparlanmaya çalışan Türk ordusu. Elbette tarihin seyrini değiştiren Ankara’nın imza koyduğu anlaşmaların politik mülahazalarını konu almayacağım. Ancak bir milletin duygularını tarif cihetiyle İslam dünyasının aç ve hasret olduğu birlik ve beraberliğe bir misal sunacağım. Lahor'da da, Hintli Müslümanlar toplanmış, büyük bir miting yapılmıştı.

Hatipler coşkulu konuşmalar yapıyor, halkın hissiyatını dile getiriyor, meydan bir heyecan ve hüzün tufanıyla dalgalanıyordu. Halk, son sözü söylesin diye sahibini bekliyordu. Ve nihayet bembeyaz urbalar içerisinde Pakistan'ın manevî kurucusu, büyük gönül adamı Muhammed İkbal'in kalabalığın arasından kürsüye doğru süzüldüğü görüldü. Çıktı, coşkulu kalabalığa hissiyatını dile getirdi. Konuşmasını şu sözlerle bitirdi: “Cemaat, ben şu anda kendimi Resul-i Ekrem'in (a.s.v.) huzurunda görüyorum. Bana diyor ki "İkbal, ne hediye getirdin?" Ben de diyorum ki, "Ya Resulullah, size getirebilecek bir hediyem yoktur. Fakat, huzurunuza öyle bir hediye İle geldim ki, ben onu cennetlerin kevserleriyle değişmem.

Size Trablusgarp'ta şehit düşen Müslüman Türk'ün kanını getirdim!" O gün büyük bir yardım toplanmış, herkes elinde avucunda olanı vermiş, o fakir halk İslam'ın son karakoluna üzerindeki elbisesini çıkarıp göndermişti.

Dün 30 Ağustos Zafer Bayramı’nın yıldönümünü kutladık. Muhammed İkbal’in yaptığı o konuşmanın üzerinden 88 yıl geçti. Ve biz 88 yıl önce düşmanın geldiği Polatlı meydanlarında zafer bayramını kutluyorduk. Dün zafer coşkusu vardı. Medyada devam eden Pakistan’a yardım anonsları ise hüzünlü. Evet, Pakistan’a yardım edelim. 1938 yılında Dar-ı Bekaa’ya irtihal eden Muhammed İkbal’i yad edelim. Pakistan milletine sahip çıkalım.